สวัสดีกะอีกหนึ่งวันว่างๆๆๆ มากมาย เซ้งวันนี้ไม่ได้เรียนอีกแล้ว ทำตัวเหมือนคนขยันง่ะ 555 เทอมนี้ตามจริงตั้งใจขยันใหมากๆ หน่อย เพราะเรียนแค่ 5 วิชา ถ้าเรียนได้เกรดต่ำซ่วยเลยละเรา แต่ก็เริ่มจะเป็นเหมือนเดิมๆ ที่เคยเป็นตั้งใจไว้ ก็เท่านนั้นพอเอาจริงก็ทำไม่ได้ ขี้เกลียดตามเคย เซ้งเป็ด ช่วงนี้ไม่มีไร่ทำ ซีรีย์เรื่องโปรดก็ดันจบเร็วซะนี้ ตอนแรกบอกมี 24 ตอน สุดท้ายเหลื่อ 20 ตอน เงินคงหมดสร้างต่อไม่ได้ 555 ว่าไปนั้น วันนี้เลยอยู่เขียนบล็อกมันซะทั้งวันเลย ไปมหาลัยแปบเดี่ยวก็ได้เรื่อง จริงไม่อยากนึกถึงมันอีกนะ ทำไงได้เพื่อนกัน ไม่รู้มันจะคิดเหมือนเราคิดหรือป่าว ทำไมง่ะอารมณ์ไม่ดีก็บอกกันดีๆ ดิ ใครจะไปทราบอารมณ์ของคนอื่นได้ละ ถ้าไม่บอกกัน อารมณ์มันเองก็ขึ้นๆลงๆ ใครจะไปคาดเดาได้ รู้ทั้งรู้ว่าเราเล่นอยู่ก็ยังใส่อารมณ์ใส่เรา ต่อยเราัทั้งๆ ที่รู้ว่าเราเล่นอยู่ ใครไม่โกรธให้มันรู้ไป
เพื่อนกันก็จริงแต่งี้ก็รับไม่ไหวว่ะ เข้าใจเราก็ผิดที่เล่นไม่ดูเขาดูเรา แต่คนเราก็น่าจะบอกันดีๆ สิ เซ็ง ทำให้วันนี้เป้นวันไม่ดีไปเลย เรื่องราววุ่นวาย รุมเร่ามากมาย คิดไม่ตกเลยจริง เลยอยากกลับบ้านไปหาแม่ นอนพักใจให้หาแล้วค่อยกลับมาดีกว่า หนีปัญหาอาจเป็นทางออกที่ไม่ดีนัก แต่อย่างน้อยเราก็ได้พักหัวใจ พักหัวสมองได้ไม่มากก็น้่อย ดีกว่าสู้กับปัญหาไม่ลืมหูลืมตา พลาดพังไปเราก็เจ็บป่าว กลับไปหาแม่กินข้าวฝีมือแม่ หนีอาหารจานด่วนไปสัก 3-4 วัน ท้องคงจะสบายขึ้น กันน้ำพริกกับผักพื้นบ้าน กับแม่ พี่สาว น้าๆ หลานๆ ให้อร่อยสมใจอยากแล้วค่อยกับมาเหนื่อยต่อ
บ้างที่เราก็ควรถ่อยหนีปัญหาสักหนึ่งก้าว แต่อย่าบ่อยนักเดี่ยวจะติดเป็นนิสัย(ยืมประโยคนี้มาจากซีรีย์เรื่องโปรด555+) เหมื่อนกับชื่อหนังสือเล่นหนึ่ง "ถ้ามันเหนื่อยเกินไป...ก็พาหัวใจกลับบ้าน" เป็นหนังสือที่ซื้อมานานพอดู จนจำได้แล้วว่าเมื่ือไร หลังปกมีข้อความอยู่ประโยคหนึ่งว่า...
"การเดินทางของชีวิต เราต่างก็เหนื่อยกันทั้งนั้น
และคงจะไม่มีใครกล้าพูดได้เต็มปากหรอกว่า
เส้นทางสายนี้ช่างสวยงามและเต็มไปด้วยความสุข
มีคำเปรียบเทียบที่น่าคิดว่า
คนขลาด คือคนที่ไม่กล้่าออกเดินทาง
คนอ่อนแอ มักตายไประหว่างทาง
คนแข็งแกร่งเท่านั้น ที่ไปถึงจุดหมาย
แล้วเราละ อยากเป็นนักเดินทางแบบไหน
แล้วความแข็งแกร่งที่ว่านั้น
ฉันว่าเขาคงไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องร่างกาย
เพืียงอย่างเดี่ยว แน่นอน..."
ผมชอบนะ กับประโยคโดนๆ แบบนี้เส้นทางอีกยาวไกล เดินช้าไปก็ไม่ทันเขา่ เดินเร็วไปก็เหนื่อยเราป่าวประโยชน์ ค่อยๆ เดินไปเรื่อยๆ เก็บเกี่ยวความสุข เรียนรู้ความทุกข์ หามิตรภาพระหว่างทาง และอย่าลืมมอบรอยยิ่มสวยให้ เพื่อนร่วมทาง
ตัวผมเองก็ยอมรับอาจจะทไม่ได้ทั้งหมดที่คิดไว้ แต่อย่างน้อยเราคิดที่จะทำ มันก็ดีถ่มไปแล้ว วันนี้ผมอาจให้อภัยคนที่ทำร้ายจิตใจผมไม่ได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยผมก็คิดว่าควรให้อภัยเขา.......
