แต่คิดไปคิดมา ไม่มีอะไรทำก็เลยแวะมาอัพเดตไปงั่นๆ พอดีมีเรื่องราวน่าคิด น่าเขียนเก็บไว้เลยนึกขึ้นได้ว่าเรามีที่ไวระบายอารมณ์อยู่น๊า 55 เรื่องราวมันมีอยู่ว่า เมื่อวันก่อน หลังเลิกเรียน นั่งรถกลับมาจาำกมหาลัย พอถึงป้ายจุดหมายก็ลง ดูเหมือนทุกอย่างของวันนั้นดูเป็นวันธรรมดาเหมือนเช่นเคย ไม่มีอะไรแตกต่างไปจากเดิม พอลงรถเมล์ก็เจออาจารย์โรงเรียนเก่าที่เคยสอนเมื่อตอนมัธยมต้น ก็เลยยืนคุยกะแก่ซักหน่อย คุยได้ซักพัก ก็มีเด็กน้อย ประมาณ ป.3-ป.4 ละมั่ง เข้ามาถามเรา "พี่......พี่มีความฝันป่ะ??"
เอ้า!! งง!! ถามใครถามเราหรอ! ถามทำไม!! รู้จักพี่หรอ!! รู้ไปทำไม!! แล้วกรุจะตอบว่าอะไร!! ยืนนิ่งคิดในใจ พูดกะตัวเองอยู่ซักพักใหญ่ผสมกะอาการงง ไม่เข้าใจ?? สุดท้ายเลยตอบน้องไปว่า "เอ๋อ!! พี่เลิกฝันไปนานแล้วน้อง พี่เห็นโลกความจริงเยอะเกินไป......" น้องทำหน้างง แล้วเดินจากไป....
เราหันน่าไปหาอาจารย์อาจารย์ก็ยิ้มกลับมาแล้วก็เดินจากไปขึ้นรถ.....ปล่อยให้เรายืนงง "คำถาม"ของเด็กคน และงงกับ"คำตอบ"ของตัวเอง กลับบ้านมานึกถึงเรื่องที่เด็กถาม ก็ถามกะตัวเองอีกครั้ง "เอ๋อ แล้วความฝันของกรุ มันคืออะไรว่ะ" นั้งคุ้มคิด คุ่ยจินตนาการเก่าที่เคยวาดฝันเอาไว้
เรื่องนี้ดูเหมือนมันจะธรรมดานะ ถ้าตอนนี้อายุเราไม่ใช่ 20 ปี มันเป็นที่น่าคิดสำหรับคนอายุ 20 ปี ซึ่งที่อายุคาบเกี่ยวของเด็กกับผู้ใหญ่ คำถามเหล่ายนี้แน่นอนว่าเราเคยได้ยินมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง และตอบไปแล้วหลายต่อครั้ง เหมือนกันบ้างไม่เหมือนกันบ้าง ก็ตามประสาของความฝัน แต่มันยังมีไง
แต่ณ. ตอนนี้ "ความฝัน" ของเราละ คืออะไร? พูดจริงตัวเองได้ทิ้งความฝันตัวเองไปนานมากแล้ว ตั้งแต่รู้ว่า โลกใบนี้ไม่เป็นอย่างที่เราคิด ไม่ได้สวยงามอย่างที่เราฝัน แต่เราก็น่าจะมีอะไรไว้เป็นแรงผลักดันบ้างสิ อันนั้นมันจะเรียกว่า "ความฝัน" ได้ไหมน๋นะ (ถามใครว่ะ 555 )
เอาเข้าจริงที่นั้งพิมพ์อยู่ตอนหาคำตอบไม่ได้จริง กำลังคิด แล้วจะมาตอบคำถามของน้องคนนั้นอีกที่ เมื่อตอนที่แน่ใจคำตอบนั้นอีกที่และกัน แต่สิ่งที่จำได้ตอนนี้คือ ประโยคจาำกหนังสือเล่มหนึ่ง เค้าบอกว่า
"คำถามมากมายที่เกิดขึ้นทุกคำถาม ซักวันมันจะมีคำตอบของตัวมันเอง
เราจึงมีหน้าที่ตามหาคำตอบนั้นให้ตรงกับคำถาม แล้วเราจะเข้าใจ
ว่าคำถามนั้นมีไว้เพื่ออะไร"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น